Ἡ μυθική Πηνελόπη, ἐργαζόμενη μέ ζῆλο μέρα νύκτα, ἔχει στόν νοῦ της νά μήν παρεκκλίνει ἀπό τήν ἔνθεη προοπτική της, τήν μία καί μοναδική γιά ὅλους μας, γι’ αὐτό καί ἀντέχει νά μήν βλέπει παραγωγή στήν δουλειά της ἐν τοῖς πράγμασι. Κανονικά, μέ τήν ἀνορθόδοξη λογική τῆς ἐποχῆς μας θά ἔπρεπε τά 20 χρόνια πού περίμενε τόν Κύριό της νά ἔχει κατακλύσει δύο δωμάτια μέ ὑφαντά. Ὅμως αὐτή περιφρονεῖ τά πράγματα γιά τήν ἐπίτευξη τῆς οὐρανόδρομης προοπτικῆς της. Καί εἶναι ἀλήθεια πώς αὐτά πού βιώνει ἡ Πηνελόπη, ἐργαζόμενη στό «ράβε ξήλωνε δουλειά νά μήν σοῦ λείπει», ὅπως λέει χαριτωμένα τό τραγούδι, ξεκινοῦν γιά τόν καθέναν μας στήν γῆ καί ὁλοκληρώνονται στήν αἰώνια παραμονή μας ἐν τῷ Θεῷ. Ἔτσι μέσα ἀπό τό ἀτελείωτο ἐργόχειρό της, στήν γήινη διάσταση πετυχαίνει τήν ἐλευθερία της ἀπό τούς μνηστῆρες, τόν πόθο στόν Κύριό της καί τήν κοινωνία μέ τόν Κύριό της. Γεγονότα πού σέ προσωπικό ἐπίπεδο ὅλοι οἱ φιλότιμοι ἀγωνιζόμενοι χριστιανοί δύνανται νά ζήσουν. Ὅμως ὁ Ὅμηρος δέν σταματᾶ τήν προοπτική στό ἐνταῦθα. Τήν προχωρᾶ καί στό ἐπέκεινα. Εἶναι [Διαβάστε περισσότερα...]